Öğretmenlerde Çocuk İstismar ve İhmal Farkındalığının Belirlenmesi

Main Article Content

Ömer Ataç

Abstract

Amaç: Bu çalışmanın amacı, İstanbul’da Millî Eğitim Bakanlığı’na bağlı üç farklı kurumda görev yapan öğretmenlerde çocuk istismar ve ihmal farkındalığı düzeyinin ölçülmesidir.


Yöntem: Kesitsel türde olan bu araştırma, İstanbul ilindeki üç farklı okulda görev yapan 150 öğretmende yapılmıştır. Araştırmada çocuk istismarı ve ihmalinin belirti ve risklerini tanımlamada öğretmenlerin farkındalıklarının saptanmasına yönelik ‘‘Çocuk İstismarı ve İhmalinin Belirti ve Risklerinin Tanımlanması Ölçeği’’nin Kürklü tarafından öğretmenlerde uygulanması için uyarlanmış versiyonu kullanılmıştır.


Bulgular: Katılımcıların %66.0’ı kadın, %74.0’ı evlidir. Yaş ortalaması 37,9±7,92’dir. Branş öğretmenleri %51.3 ile en kalabalık gruptur. Katılımcıların meslek yılı ortalaması ise 13.7±7.86’dır. Katılımcıların %8.0’ı konuyla ilgili resmî bir eğitim aldığını, %31.3’ü ilgili kanun hakkında bilgilendirildiğini ifade etmiştir. %82.0’ı çocuk istismarı ve ihmali hakkında daha fazla bilgilendirilme gereksinimi duymaktadır. Yaş grubuna göre yapılan karşılaştırmada 24-40 yaş grubunun ölçek ortalaması 41-60 yaş grubuna göre istatistiksel olarak önemli düzeyde yüksektir (p=0.001). Meslek yılına göre yapılan karşılaştırmaya göre, meslek yılı arttıkça ölçek puan ortalaması azalmaktadır (p=0.013). Meslek yılı ile ölçek puanları arasındaki ilişkiyi belirlemek için yapılan korelasyon analizinde, negatif yönde zayıf bir ilişki bulunmuştur (r=-0.247 ve p=0.002).


Sonuç: Öğretmenlere konuyla ilgili yapılan resmî eğitimler yetersiz olup, katılımcılar kanunî düzenlemeler hakkında bilgi eksikliklerini tamamlamak için bilgilendirilme ihtiyacı duymaktadır. Okuldaki görevlere göre farkındalık değişmemekle birlikte, meslekte daha çok yıl geçirmiş öğretmenlerin, çocuklarda istismar ve ihmal konusunda farkındalığının daha az olmasının nedenleri araştırılmalıdır.

Article Details

Section
Original Research